< Terug naar overzicht

Duurzaam comfort krijg je alleen out of the comfort zone

De laatste dag van de laatste module van NRP Academie 2021. De tijd is omgevlogen. Deze laatste dag staat in het teken van een alumnus die in beeld brengt wat de NRP Academie hem/haar heeft gebracht. Koen van der Hoorn, Adviseur Vastgoed & Campus bij de Universiteit van Utrecht, greep deze kans met beide handen aan en nodigde ons uit in de serres van de Botanische tuin op Utrecht Science Park (USP). 

 

De dag kon niet mooier beginnen. Je wandelde door het park, en omlijst door allerlei geel-oranje-rood-bruin tinten liep je langs de vijver naar de serres toe. De geur van kruiden en herfst kroop direct in je neus. In de serre blijf je in de sfeer van groen en krijgen de kikkers hun ontbijt (fruitvliegjes). Wat een bijzondere omgeving voor een dag van de NRP Academie! Koen steekt direct van wal om uit te leggen dat de Botanische Tuinen een onderdeel vormen van de Universiteit van Utrecht. Het is een tuin voor wetenschap, waar veel wordt geleerd van de planten maar ook wordt geëxperimenteerd. Daarnaast levert het een uitstekende secondaire voorwaarde op voor alle 6700 medewerkers van de Universiteit en is het open voor publiek. 

 

Koen werkt bij de bestuursdienst en adviseert breed over vastgoed en de ontwikkeling van de campus. Hij kwam ooit binnen om asbestsaneringen te begeleiden, maar na bijna tien jaar is zijn taak gelukkig enorm verbreed. Het stoorde hem al tijdens het begin van zijn carričre dat bijvoorbeeld een kabelgoot waar asbest op zat in zijn geheel verdween en niet werd schoongemaakt. Toen de circulaire economie meer bekendheid kreeg, merkte hij dat hij dat in zijn werk wilde integreren. Op de NRP Academie had hij van Edward van Dongen en Hans Erdmann geleerd om te starten met het stellen van een verre doel en dan het pad te vinden naar dat doel toe. En dit vervolgens te schetsen. Van Cees Anton de Vries leerde hij de driehoek te maken op echt met de opgave aan de slag te kunnen gaan. Dat zijn maar enkele voorbeelden van de geleerde lessen. Door haakjes te vinden in de taal van het College van Bestuur in ambitie- en beleidsdocumenten, vond hij gehoor om een toekomstbestendige campus te realiseren. Hierbij wordt op vier pijlers ingezet: functioneel, gezond, energie-opwekkend en circulair; niet alleen op gebouwniveau maar ook op gebiedsniveau.

 

We krijgen de opgave waar Koen mee bezig is, echt te zien. Hij neemt ons mee op een wandeling naar een tweetal gebouwen. We starten met het Willem C. Van Unnikgebouw. In 2012 kwam het al voor de helft leeg te staan en vier jaar geleden kwam het op de slooplijst. Eigenlijk kent iedereen dit gebouw. Dit is het hoogste gebouw van de Universiteit en het logo staat hierop. Goed te zien vanaf de snelweg. Als je naar de locatie kijkt, dan realiseer je dat sloop ook veel overlast voor de omliggende gebouwen zal veroorzaken. Herbestemming leek uiteindelijk mogelijk gezien de grote vraag naar kantoren en onderwijsruimten op USP en werd nog interessanter toen bleek dat het casco hergebruiken al 5% van de ambitie van UU was wat betreft de besparing op de jaarlijkse uitstoot van CO2. We krijgen een gevoel van de ruimte op een verdieping waar de tussenwanden zijn gesloopt en genieten van het uitzicht vanaf het dak.

 

Het tweede gebouw is het kruisvormige Hugo R. Kruytgebouw. Onderzoek leverde een document op uit 1970 met een toelichting op de bijzonder betonnen constructie. Destijds gebouwd als onderzoeksgebouw voor biologie en scheikunde. Er is nog altijd een vraag naar (trillingvrije) laboratoria en daar leent dit gebouw zich nog altijd voor. Sterker nog, deze kwaliteit is met nieuwbouw nauwelijks meer te realiseren, lees te betalen. Ook hier is een enorme besparing op de CO2 uitstoot te realiseren als het wordt gerenoveerd.

 

De uitdaging waar Koen nog voor staat, is om op gebiedsniveau mee te denken en te werken. Dat is het ecosysteem waar de meeste milieuwinst mee kan worden geboekt. Goede slimme en innovatieve mensen om je heen verzamelen en zorgen voor goede contacten met de gebruikers, zijn belangrijke ingrediënten zo heeft hij gemerkt. En wat Koen nu echt zeker weet: ‘you can’t innovate within your comfort zone’.

 

In de middag presenteren de cursisten de casussen waar ze in groepen aan hebben gewerkt als afronding van de modules Verduurzamen en Verdienen. De casussen zijn Sportiom in ’s-Hertogenbosch, De Juf aan de ABC-straat in Utrecht en De Draaijer in Tilburg. Nicholas Clarke en Hilde Remřy beiden module expert (TU Delft) stellen hun vragen en geven een reactie op de presentatie. Als uitsmijter reflecteert Sandra Schruijer (module expert Verbinden) op de presentatie. Ook van haar zijde een paar mooie tips. En de les die ik zelf eruit heb gehaald? Met Nicholas en Hilde hadden we de vraagstelling aangescherpt voor het werken aan de casus. Naast een gangbare transformatie vroegen we ook om een radicale transformatie. En wat bleek? Radicaal is al nodig om echt een structurele bijdrage te leveren aan de opgaven van klimaatadaptie en biodiversiteit voor 2030 en 2050. Dus we moeten allemaal nog meer uit de comfort zone. Laten we hopen dat ze dat in Glasgow ook snappen. 

uvu2